Julita Orska
Tyber w Rzymie tuż po zmierzchu: ciemna woda, rząd zapalonych latarni wzdłuż nabrzeża, oświetlony most w oddali i kopuła Bazyliki Świętego Piotra na tle granatowego nieba

4 listopada 2026 · Podróżowanie po 50-tce

Podróż w listopadzie ma swój urok: jak nie dać się krótkim dniom

Lubię podróż w listopadzie. Dni są krótkie, pogoda kapryśna, a mimo to co roku szukam okazji, żeby gdzieś pojechać. Pomagają mi w tym dwa listopadowe święta, 1 i 11 listopada, które nie zabierają dni urlopu. To nie jest długi weekend, ale zawsze coś.

Ten tekst jest dla Ciebie, jeśli listopad kojarzy Ci się raczej z kocem niż z walizką. Pokażę Ci, jak układam dzień, kiedy słońce zachodzi około piątej, co robię pod dachem, gdy pada, i dlaczego wieczór w podróży zostawiam dla siebie. Na koniec opowiem Ci o moim listopadowym Rzymie.

Dlaczego lubię podróż w listopadzie

Po pierwsze, taki wyjazd ładuje mi baterię na resztę listopada i na zwykle ciężki koniec roku w pracy.

Po drugie, ludzi jest zdecydowanie mniej. Byłam w listopadzie na Santorini, jednej z najbardziej obleganych greckich wysp, i na szczęście nie trafiłam na tłumy. W miasteczku Oia i tak było sporo ludzi, ale to wciąż nie był ścisk.

Uczciwie dodam jedno: w miejscach typowo turystycznych po sezonie wiele obiektów i atrakcji jest zamkniętych, na przykład część restauracji. Za to wszędzie jest mniej tłoczno.

Oia na Santorini wieczorem: białe i piaskowe domki tarasami schodzące po zboczu, ceglasty dom z kolebkowym dachem, pierwsze zapalone światła i stoliki restauracji pod parasolami

Dokąd w listopadzie: szukam odrobiny ciepła i słońca

W listopadzie wybieram miejsca, w których mogę liczyć na odrobinę ciepła i słońca. Gwarancji nigdy nie ma, zwłaszcza teraz, przy tych wszystkich klimatycznych zawirowaniach. Dlatego planując wyjazd, zaglądam na stronę gdzie-i-kiedy.pl i sprawdzam, czego mogę się spodziewać o tej porze roku.

W listopadzie byłam już w Rzymie, we Florencji, na Sycylii, w Andaluzji, na Lanzarote, na Santorini i w Stambule. Także dalej: w Tajlandii i Kambodży, w Peru i Boliwii, w Kolumbii i w Namibii. Tutaj skupię się jednak na Europie, bo na kilka listopadowych dni to ona jest najbliżej.

Panorama Rzymu z góry: morze dachów, kopuły kościołów, biały gmach z rzeźbami na szczycie, drzewa w jesiennych kolorach na pierwszym planie i pasmo gór na horyzoncie pod zachmurzonym niebem

Jak ułożyć dzień, gdy szybko robi się ciemno

Przed wyjazdem sprawdzam godziny wschodu i zachodu słońca na stronie calendar.zoznam.sk, która ma też wersję po polsku. Dla przykładu: 4 listopada 2026 roku w Rzymie słońce wschodzi o 6:44 i zachodzi o 17:02. W Warszawie tego samego dnia zachodzi o 16:03, czyli godzinę wcześniej (dane sprawdzone 20.10.2026).

Ta godzina robi różnicę, zwłaszcza jeśli chcesz zobaczyć coś poza miastem, bo w plenerze dzień kończy się razem ze słońcem.

Rano: wschód słońca bez wstawania w środku nocy

Krótszy dzień ma zaletę, o której rzadko się mówi: słońce później wschodzi. Dzięki temu czasem mobilizuję się, żeby zrobić zdjęcia o wschodzie słońca. W tekście o zdjęciach z podróży bez pozowania przyznałam się, że na wschody trochę się rozleniwiłam. W listopadzie łatwiej mi wrócić do tego zwyczaju. Tak powstało zdjęcie Ponte Vecchio we Florencji.

Ponte Vecchio we Florencji o wschodzie słońca: żółte i pomarańczowe domki na moście w ciepłym świetle, trzy kamienne łuki i ich odbicie w spokojnej wodzie Arno

Po zmroku: miasto dalej żyje

Za miastem po zmroku rzeczywiście nie ma czego podziwiać. W mieście jest inaczej: spacery po zmroku są dla mnie równie interesujące jak za dnia. Zapalają się latarnie, fasady dostają nowe kolory, a na mokrym bruku odbijają się światła.

Jedno zastrzeżenie: po zmroku nie zapuszczam się w rejony niebezpieczne ani opuszczone.

Oia na Santorini tuż po zmierzchu: białe domki na zboczu, dwa wiatraki i kopuła kościoła na tle bladego nieba, w oknach i na schodkach zapalają się pierwsze światła

Plan pod dachem: architektura, hale targowe i wystawy

Każde miejsce oferuje coś innego, więc przed wyjazdem czytam o nim i szukam propozycji zgodnych z moimi upodobaniami. Muzea to nie moja bajka, za to architektura zawsze. W deszczowy dzień oglądam ją pod dachem: dworzec, bibliotekę albo katedrę. Pisałam o tym w tekście o tym, co spakować na jesienny wyjazd.

Co jeszcze trafia na moją listę na deszczowy listopadowy dzień:

  • hale targowe,
  • galerie handlowe, ale tylko te ciekawe architektonicznie,
  • wystawy czasowe, jeśli akurat na jakąś trafię.

Takie miejsca możesz zapisać przed wyjazdem na osobnej liście w Mapach Google. Jak układam swoje listy, opisałam w tekście o mapach offline i pinezkach.

Wąska, mokra uliczka we Florencji po deszczu: kamienne kamienice po obu stronach, kilka osób w kurtkach idzie środkiem, w głębi fasada kościoła, a bruk błyszczy od wody

Wieczór zostawiam dla siebie

W listopadzie wieczór zaczyna się wcześnie i nie walczę z tym. Celowo zostawiam w planie wolny czas. Książka na czytniku, jakiś serial albo film, kieliszek wina. Czasem zwykłe nicnierobienie: surfowanie po internecie albo gierka w telefonie.

Dla mnie to też część wyjazdu. Tak samo jak to, że planuję jeden główny punkt na dzień, a nie pięć.

Mój listopadowy Rzym

Wszystkie miasta, które odwiedziłam w listopadzie, bardzo mi się podobały. Ale kiedy myślę o listopadzie, wraca do mnie Rzym, zwłaszcza Zatybrze, czyli dzielnica Trastevere. Bardzo jesienny nastrój, mniej turystów, a urok ten sam.

Wcześniej byłam w Rzymie pod koniec czerwca i było bardzo gorąco. W listopadzie pogoda była zmienna, ale odpowiadała mi bardziej niż 40-stopniowy upał. Temperatura była idealna do spacerów, oczywiście w odpowiednim ubraniu.

Uliczka na Zatybrzu w Rzymie po deszczu: ochrowe kamienice obrośnięte bluszczem, stoliki kawiarni pod białymi parasolami, kamienne schody w głębi i mokry, błyszczący bruk

Piazza Navona w Rzymie w pochmurny dzień: barokowy kościół z kopułą i dwiema wieżami, fontanna z obeliskiem i kilka osób na placu, a w kałużach na bruku odbijają się wieże i obelisk

Podróż w listopadzie bez pośpiechu: moja krótka ściąga

  1. Sprawdzam w kalendarzu, jak w danym roku wypadają 1 i 11 listopada.
  2. Wybieram miejsce z szansą na odrobinę ciepła i sprawdzam, czego się spodziewać o tej porze roku.
  3. Sprawdzam godziny wschodu i zachodu słońca, żeby wiedzieć, ile mam dnia.
  4. Czasem wychodzę na wschód słońca, bo w listopadzie nie trzeba wstawać w nocy.
  5. Mam w zanadrzu plan pod dachem: architekturę, halę targową, wystawę.
  6. Po zmroku spaceruję po mieście, ale omijam rejony opuszczone i niebezpieczne.
  7. Wieczór zostawiam dla siebie.

Nabrzeże Arno we Florencji o wschodzie słońca: rząd kamienic w ciepłym świetle, smukła wieża w tle i białe chmury, wszystko odbite w spokojnej rzece jak w lustrze

Twoje ulubione listopadowe miasto?

Listopad nie musi być miesiącem przeczekiwania. Wystarczy wiedzieć, ile ma się dnia, i nie wymagać od siebie, żeby wykorzystać każdą godzinę.

A Twoje ulubione listopadowe miasto? Wystarczy jego nazwa na Facebooku. Ciekawa jestem, które wybierzesz.